15. febrúar 1912

Færslurnar undanfarinn mánuð, eða þar um bil, gefa kannski ekki rétta mynd af hefðbundinni daglegri iðju – slíkt þarf ég ekki að skrá vegna þess að það er ógleymanlegt. Þessi málsgrein er skrifuð fyrir aðra. Ég hef lagt mig fram í sífellu um að ná tökum á tungumálinu – fremur eðli þess en orðaforða, því að ég hef komist að þeirri niðurstöðu að það sé engan veginn þess virði að sanka að sér tilgerðarlegu orðavali. Eyra mitt er sífellt að gefa mér nýjar hugmyndir um afbrigði innfæddra af hljóðum sem eru sambærileg við Kit mállýskuna  og þess vegna er stafrófið mitt ennþá mjög á reiki. Hinir innfæddu eru fljótir að þreytast á sífelldum einhæfum spurningum, sér í lagi ef upp koma erfið atriði – þeir gera sér auðvitað ekki ljóst að hér geti verið um nein mikilvæg mál að ræða. Svör þeirra verða kæruleysisleg og nánast villandi – þeir reyna að koma mér til að halda að ég skilji hluti sem ég skil ekki (t.d. með því að segja að sagnir hafi sömu merkingu sem hafa hana alls ekki; þetta gera þeir til að fá mig til að hætta að spyrja)